Acelem var… pazartesi sabahı AERO-MİX im le denizi yuvaya bırakma saati aynı… Denizbabası yok, zonguldaka gitmek için sabahın erken saatlerinde yola düşmüş… Denizkızımı yuvaya bırakmak da bendenize kalmış…
Ama kuzucuk bir önceki günün yorgunlığundan sabah gözünü açamıyor. Ne yapalım bekliyorum… odaya giriyorum çekmeceleri açıp kapatıyorum. {biraz sesli}
… ı-ıh… horul horul. mışıl mışıl…
öpüyorum, kokluyorum.
… ı-ıh… yine horul horul. mışıl mışıl…
Daha kahvaltısını yaptırıp, giydirip temizleyip okula bırakıcam, sonra spor öncesi ısınma hareketlerimi yuva ile spor salonu arasında koşmak koşuluyla yapıcam. Dersime yetişicem.. mi acaba. derken uyandı…
Çoook tatlı. öpüştük koklaştık oynaştık. O sırada giydirip kahvaltısına oturttum. tabii ki kahvaltı ortası kaka seansına kalktık… {Neyse geç girerim derse.} Bitmiyor kaka, biraz zorlanıyoruz…
Ben içimden konuşmaya devam ederken. Deniz içsözümü kesiyor: “Anne sen bu gece bana kitap oku, odadan çık ben kendim uyurum.”
!!!….!!!…
Yaaani ben AERO-MİX yapmasam ne olur!!! Kızım öyle akıllı ki… Gerisi boş…
