Bu kitabı Deniz çok küçükken almıştım. Hikaye ilginç ve güzel… Çizimleri alışılageldik değil, biraz çirkin, biraz kasvetli ve bana göre başarılı grafiklerdi. Başkalarına göre de başarılıymış ki ödül almış. Denizin eline bu kitabı gönül rahatlığıyla veriyordum. Minik bir çocuğun nasıl olsa şartlandığı bir güzellik çirkinlik kavramı yoktur diye… Yanılmışım… İlk günden beri resimlerini sevmedi. Ben de geçecek nasıl olsa diye kitabı bir süre kendi rızamla getirmiyordum karşısına. Bir şekilde uzun aralardan sonra eline alıyordu kitabı. Her seferinde de kitap, hikaye bitmeden yarım kalıyordu. Korkuyordu resimlerden. Küçükken bu kadar iyi ifade edemiyordu, sadece huzursuzlandırıyordu onu. Ama son noktayı koydu bugün. Uzun süredir kitaplarının arasında duruyordu. Kendisi istedi… Ama olmadı beceremedi yine… Resimler hakkında pek de haksız olmadığı sorular ve benzetmeler yaptı.. doğruydu… haklıydı…Onun gözleriyle baktım resimlere… Çok haklıydı… Resimlerin herbiri değişikti ama kimileri için çirkin, ruh bunaltıcı olabilirdi. Ona göre değildi… Farklı olması değildi sorun çirkin olmasıydı. “Shrek” de farklıydı ama onu çok seviyordu… Çünkü sevimliydi.
Son noktayı koydu işte… ”Kaldır bu kitabı sevmiyorum”… dedi. hem de “en yukarılara kaldır” dedi… Kitap yine kütühanede duruyor. Ama denizkitapları arasında değil. Çok çok uzaklarda, çok çok yukarılarda. Biraz daha büyüdüğünde indirilmek üzere…
