Minik meleğim hızla büyüyor. Zaman su gibi akıp geçiyor. Bugüne kadar kızımızla yaşadığımız her ay için o güne kadar yaşadıklarımızın en güzeli en eğlencelisi olduğunu düşündük. Sebebi çok basit her geçen gün bir öncekinden daha güzel geçiyor onunla. O birşeyler öğrendikçe, o değiştikçe bize yaşattıkları da her biri birbirinden güzel anılara dönüşüyor. Onunla bir ömrü paylaşacağımız için çok mutluyuz ve heyecanlıyız.
Bugün Doktor kontrolümüz vardı. Boyumuz 88cm kilomuz 12 250. Denizkızım doktor kontrolünde inanılmaz akıllıydı. Ne ağladı, ne bağırdı, ne çağırdı, ne mızıldandı, aksine çok şekerdi. Geveze kızım doktoruna sürekli birşeyler anlattı. Aşısını olurken hiç sesini çıkarmadı. Canımmm benim… akıllı kızımmm…
Evet minik meleğimin bu aralar çok içlendiği bir durum… Şu alışveriş merkezlerindeki oyun parklarının top havuzlarına 3 yaşın altındakilerin alınmaması… Herkese dert yanıyor bu konuda… Sokaktaki teyzeye, parktaki amcaya, telefondaki ananeye… “Beni toplara sokmuyoyla…”…
Bugünlerde gecelerimiz hiç iyi geçmiyor. Denizkızım bizden daha çok etkileniyor sıcaktan. Oda termometresi29 ile 30 u gösteriyor! İkimizinde uyku bölük pörçük. Onun sıcaklar yüzünden uyuyamamaktan, benim de denizkızımın türlü isteklerini karşılamaya çalışmaktan ötürü uyuyamamaktan. İstekler şöyle söyleniyor:
sırtımı kaşııııı
bacaklarımı oooov
rüzgar yaaaaa
Neyse sabahın bir köründe miniğimi şöyle buldum!… Gerçekten sıcaktan dolayı çok zolanıyor olmalı!
Denizbabası ve denizdedesi taa İzmit’e eskişehir maçına gidince biz kızlar da günümüzü başbaşa geçirdik. Onlar günü Eskişehirsporun yenilgisi yüzünden iyi tamamlamadılar ama biz üç kız iyi vakit geçirdik.
Artık Denizkızım uyurken yanında beklemek daha keyifli. O uyumaya çalışırken ben de amugurumi yapıyorum. O da bitecek oyuncağı heyecanla bekliyor. Şimdi sırada bu kızın erkeği var. Denizkızım bu kızdan çok onu istiyordu…
Kendi kendine oyun oynuyor. Kendi kendine konuşuyor. Hiçbirşeyi, hiçkimseyi takmadan. Çok şeker haller bunlar…
Bu mercimekler benim başımın altından çıktı biliyorum… Çok seviyorum miniğimi ne yapayım. Onu dışarıda kumlarla oynatamamaktan dolayı üzüldüğüm bir anda tanıştırdım onları… Yaptım bir kere. Bir müddet daha toplayacağız artık bu mermicekleri. Biraz daha büyüyünce kendisi toplar heralde!!!
Çoraplı külot***külotlu çorap
Şemşiye abla***hemşire abla
Mermicek***mercimek
Şüpübe***süpürge
Hakız***sakız
Loyoba***lavabo
Canımm çok çabuk büyüyorsun ve ben bayıldığım her noktanı hatırlamak istiyorum. O minik komik tırnaklarını… Büyüyünce nasıl olacaklar göreceğim zaten ama bu hallerini de hatırlamak için belgeliyorum. Bayılıyorum onlara. Bir ara ayaklarını da çekeyim.
Bu aralar denizkızımın azı dişleri çıkıyor ve acıtarak çıkıyor. Bu yüzden her zamankinden daha olumsuz. Önceden Canım hadi gel giyinelim dediğimde giymicööööm dediği için, ona onun karar verebileceği şekilde davranırdım… yaptırmak istediklerimi bu şekilde yaptırırdım. “Canım önce hangi kayağını giymek istersin?”… ya da” Önce ayakkabını mı montunu mu giymek istersin?” deyip cevabına göre giydirirdim… Ve bu yöntem sökerdi… Şimdi sökmüyooooor. Bakalım böyle devam ederse başka yöntemler bulmak zorunda kalıcam.
giymicööööm, yemicöööööm, gelmicööööm, vermiceeeeem…..
Denizkızımın heyecanla beklediği amugurumi ayı bitti… Çok sevdi onu… Ben de mutlu oldum…
Nasıl oldu anlamadım… Bana geldiler… İyi ki geldiler… Bitirdik! Hem de bir günde… Kolay olmadı aslında. Yorgunluktan uyuyakaldığım bir anda Denizkızımın “annee yaptım” sesiyle sıçradım. O ana kadar dil dökmekten ve peşinde koşmaktan öyle yorulmuşum ki yanıbaşımdaki lazımlığa işerken ki çiş sesini bile duymadım. Uyandığımda herşey bitmişti! Lazımlığın içinde saatlerdir tutuğu birkaç çişin birikimi olduğunu tahmin ettiğim miktarda çiş duruyordu. Oh beee… Bitti işte! Vallahi bu durumdan dolayı denizkızımı değil kendimi daha çok kutluyorum. Bay bay beeeeez!…
Bu resim gerçekten işemiicömmm derken çekildi… Yani kolay olmadı! Aslında niye bütün zor işler, bu emzik bırakma, bez bırakma, biberon bırakma vs.. gibi işler 2-3 yaş arasında yapılıyor anlamadım… Daha zor!…
Birlikte yaptık gerçekten. Salçasını da o koydu, bulgurunu da. Karıştırmasını da… Neyse… Sen ne yaptın o zaman! diye bir içses geldi kulağıma. Aslında been… yardım ettim.
Bu zamana kadar ne parmak boyası ne de suluboyaya sulanmıştık. Çünkü malum bu gibi faaliyetler miniklere yalnız yaptırılırsa onlar için çok daha eğlenceli olabileceği için annelerle birlikte yapılması gereken faaliyetler. Niyet ettiğim zamanlarda kafamın sol köşesinde beliren şeytancığım sürekli suluboya isteyen denizkızım kılığına bürünürdü, ben de her seferinde yaptırmaktan vazgeçerdim. Ama bu sefer sağ tarafımdaki meleğim çok güzel bir denizkızım kılığına bürününce, tanıştırmak istedim onları. Çok seveceğini biliyordum, öyle de oldu. Parmak boyasını daha da çok seveceğine eminim…
Son Yorumlar