Çok ihtiyacım var… Öyle bir seferlik değil, az az ama hergün. Bazen böyle iki işaret parmağımı birbirine değdirsem ve zaman dursa, biraz enerji toplasam diyorum. Ya da Denizkızımın Lambasını iki okşasam… içinden çıkan cinden azıcık mola istesem. Mola, mola, mola…
Anladım ki bu kış mevsimi annelere göre değilmiş. Evde kalmak ne onlara ne de bebelerine yarıyor. Hele bir de bebe 2 yaşında ve annesine 2 yaşbunalımı geçirtiyorsa molaya gerçekten ihtiyaç duyuluyor. Bu 2 yaş şöyle birşey:
Kızım gel… hayır
Kızım git… hayır
Kızım al… hayır
Kızım ye… hayır
Kızım giy… hayır
Kızım ver… hayır
Kızım uyu… hayır (hayır yerine yok kullanıyor, niye diye düşündüm, benim yüzümden)
…………… …. hayır
Kızım bunu al… yok onu
Kızım bunu giy… yok onuuuuu
Kızım buraya git… yok orayaaa
………………..
Yani anneye mola lazım. Niye lazım?… Bebesiyle uğraşacak enerjisi olsun ki onu mutlu edebilecek ve onunla anlaşabilecek pratik zekayı göstersin, bebesini mutlu etti diye kendisi de mutlu olsun diye…
