İyileştik sayılır. Yani herkes iyileşti bir ben kaldım. Kulağım… Hala duymuyor ama iyi olacak biliyorum. Artık çok dikkat ediyorum kendime ve denizkızıma. Bol bol portakal, hergün kaşıkla pekmez (Sami babama duyurulur), terleyip soğumamaya dikkat, denizkızımın arabasını iterken hiçbiryere hiçbirşey yetiştirmediğimi tekrarlayıp daha yavaş kullanmak suretiyle yorulmama ve terlememe…
Bugün hava çok güzeldi. Biz de kendimizi dışarı attık. Çok birşey yapmadık hastalanma korkusuna ama olsun iyi geldi, özlemişim sokak kokusunu. Denizkızım sürekli bana iyileştin mi diye soruyor. Zavallıcık parka gitmek için iyileşmemi bekliyor. Bugün de kova ve küreğini yanına almak için gözümün içine çok baktı ama götüremedim. Pekiii ne yaptım?.. Parkın kumlarını bize getirdim… İşe yaradı! Çok hoşuna gitti, uzun süre oynadı… Aklımı seveyim!
O görülenler mercimek. Aşk bu işte. Onu mutlu edebilmek!…
selamlar!!
Ben de bir Basak’im. Hem de sizlerin tam aynisindan bir Basak Atalay! :)
Google’a ismimi yazdigimda cikan bu tasarimci cift Basak Atalay’lar hep cok ilgimi cekmisti. Bir de baktim blog yapmissiniz kiziniz Basak icin. super sirin bi durum :)
Icimden geldi ve msj atmak istedim sizlere!
mutluluklar diliyorum Basak Atalay ailesine :)
Buarada ben de bir odtuluyum:)
sevgiler
-basak