Aylık arşiv: Ocak 2008

Canımm, Tüm zorlanmalarıma rağmen seni öyle çok seviyorum ki, tarifi yok bu duygunun. Aslında sen büyüdükçe her geçen gün daha bir güzelleşiyor . Çok şaşırtıyor, çok güldürüyorsun bizi. Gün geçtikçe artan bu sevgiyi gün gelecek nerelere sığdıracağız bakalım… Seninle bu aralar … Okumaya devam et →

Çok ihtiyacım var… Öyle bir seferlik değil, az az ama hergün. Bazen böyle iki işaret parmağımı birbirine değdirsem ve zaman dursa, biraz enerji toplasam diyorum. Ya da Denizkızımın Lambasını iki okşasam… içinden çıkan cinden azıcık mola istesem. Mola, mola, mola… … Okumaya devam et →

İyileştik sayılır. Yani herkes iyileşti bir ben kaldım. Kulağım… Hala duymuyor ama iyi olacak biliyorum. Artık çok dikkat ediyorum kendime ve denizkızıma. Bol bol portakal, hergün kaşıkla pekmez (Sami babama duyurulur), terleyip soğumamaya dikkat, denizkızımın arabasını iterken hiçbiryere hiçbirşey yetiştirmediğimi … Okumaya devam et →

Bunalmama ve fırlatıp atmak istememe sebep olmasına rağmen, bayılıyorum biz elimize kalem kağıt aldığımızda ” dende… dende” naralarıyla elimizden kalem kağıdı çekişine ve tabiiki alışına… Yav bayılıyorum o minnacık elinle kocaman ve şişko kalemleri tutmana. İşte böyle tutuyorsun miniğim; Bookmark on Delicious Digg this … Okumaya devam et →

Bugün sabah denizkızım ve mukumla son günlerin ayrılmaz üçlüsü -malum kurtulamadığımız illet hastalık nedeniyle  gönüllü  süper acil bakıcımız yuku(denizce muku) uzun süredir bize bakıyor da- olarak oturuyoruz. Baktım kucağında bir bebek mırıldanarak birşeyler yediriyor ona, eviriyor çeviriyor muayene ediyor. Sonra muhabbet olsun diye Denizkızıma … Okumaya devam et →

Bugün 2008 in 16. günü hala hastayım. Çok sıkıldım çooook.  Evden dışarı çıkmayınca insan daha bir hasta oluyor. Gerçi, çıkınca da oluyor… Denizkızım neyseki atlattı mikropsal durumları ama o da evde kalmaktan ötürü ruhsal bir takım buhranlar geçirmekte. Yani bizdeki haberler … Okumaya devam et →

Biz bu hastalık illetinden kurtulucaz , kurtulucaz elbette de bir de tamamen altüst olan düzenimizi yakalamaya çalışıcaz. Uyku  düzenimiz, yeme düzenimiz… denizkızım iyileşti ama iştah iyileşmedi. Bu da yemek yedirebilmek için yapılan türlü aktivitelerden bir tür. Akvaryuma taş atma vaadiyle ağza girip … Okumaya devam et →

Blogu boşladın…  hıhıh… Sebep sıkıld… hayır hayır! Ne sıkıldım, ne vazgeçtim!  ne de işe başladım…  Hala anneyim  ama gündüz  mesaim uzadı. gönüllü annelik yaptığım için maaş olmadığı gibi maaş artışı ya da mesai ücreti de yok üstelik… Bir zamanlar 20 00 de yatağında … Okumaya devam et →

2008 itibariyle Denizkızımın kendibaşına yiyebildiğinin resmidir… Tabii istediği zaman! Bookmark on Delicious Digg this post Recommend on Facebook share via Reddit Share with Stumblers Tweet about it Subscribe to the comments on this post