Daha bir çok kelimeyi söylemezken telefonda sana “daaayi” diyordu denizkızım. Canım kızım istemedi mi söylemez öyle her kelimeyi. Ayrıca büyükananesindeki fotoğraflarını da gösterip aynen şöyle anlatır… “daaayi, daaayi, daaayi, daaayi, daaayi,……”. Kimbilir neler söylemek ister…

Korku dönemi? Ama daha erken değil mi? Hiç bahsetmek istemiyorum ama bu aralar denizkızım karanlık oldu mu korkuyor. Büyük değişimler yaşıyoruz. Hayvanlardan da aşırı derecede korkuyor. Kediden, köpekten, kuştan, miyamdan bile… Parkta ahbap olduğumuz sokak köpeklerinin yanına çok yaklaşmasını önlemek için onları rahatsız etmeyelim diyerek yanından zorla çektiğim denizkızım şimdi onları uzaktan görür görmez bacaklarıma yapışıp hızla tepeme […]

Ben de söyleyeceğim öyle… Çünkü öyle… “Bayramlar eskisi gibi değil”… Ama çok umrumda değil sanki o yüzden mi böyle bilmiyorum. Yani küçükken ailemle geçirdiğim gibi değil.  Heyecan duyardım bayramlarda. Bizim evde öyleydi çünkü, özeldi. Bayramlığım bile oldu benim bayramlarda, sonra sabah erken kaldırıldım, banyo yaptırıldım, giydirildim, el öptüm… aa para aldım Sonra sonra kapıkapı […]

Artık dışarıda arabasız da gezebiliyoruz. Çünkü Denizkızım delidanalar gibi nereye gittiğini bilmeden koşturmuyor yollarda. Biz kızımla elele yürüyoruz… Tabii bunda bu aralar arabalardan korkmasının büyük payı var ama olsun çok güzel bir duygu. Minicik eli benim elimin içinde…