Canımmm…
Bugün tam 23 aylıksın. Ne kadar çabuk büyüdün. Bir ay sonra iki, bir yıl sonra üç… göz açıp kapatıncaya kadar, büyük adımlarla koşarak geçiyor zaman. Sana gittikçe daha çok alışıyorum, daha çok aşık oluyorum, daha bir hayatımın içine giriyorsun. Nereye kadar gidecek biliyorum… Gittiği yere kadar. Hep büyüyecek bu aşk.
Bu hiç ayrılmaz halimize o kadar çok alıştım ki sensiz sokağa çıktığımda bir şeyimi unutmuşum gibi geliyor. Olması gereken minik ayrılıklara senin nasıl adapte olacağın değil benim nasıl alışacağım endişelendiriyor beni. Sen büyüdükçe yaşadığımız ve paylaştığımız güzellikler karşılaştığım zorlukların önüne geçiyor. Artık kızım deyince aklıma gelen tüm düşünceler vücuduma bir duygu yoğunluğu içinde yayılıyor. Annem diye sarılıp kafanı omzuma koyuşun, sabahları yatağına çağırırken annemum annemum(annecim) diye seslenişin… Müthiş bir haz alıyorum. Her anını yaşadığım için çok şanslı hissediyorum kendimi.
İşte seni bu kadar çok seviyorum!… Daha da çok seviyorum!…
Annen.
vallahi gozlerim doldu. harika yazmissin. sabah sabah aglattin !
ne oldu bizim resim? bekliyoruz ya da gonder de ben tuntuna ya koyayim yani.
optuuukk tuna ve ben :)
hande