Denizbabası, sabah ofisin kapısının önünde bulmuş onu… Çok minik, kapkara, zayıf ve halsiz. Karar verdik bizim oldu. Artık Denzikızımın bir kardeşi oldu. Rahmetli abisine çok benziyor. (Bu aralar Secret okuyorum, bu yüzden de acaba onu çok mu özledim ve yanımda istedim de çağırdım diye sık sık düşünüyorum)
Vitaminlerini, mamasını, kumunu aldık. Yakında topaç olur, oynamaya başlarlar birlikte abla kardeş! Denizkızım çok heyecanlı bu konuda, başından ayrılmıyor ofiste, sürekli daaaaç (kalk) diye bağırıyor kediye! Ha bu arada ismi “miyam”… Denizce kedi.
İşte bu da Denizkedisi!…
annesi, bence zeytin gitmesi gereken bir zaman olduğu için gitmişti ve şimdi baktı ki denizkızı büyüdü, geri geldiiii… yupppiii =)
Başakçım, öğrendiğimde çok ağladım ama ben de BilYe aplasına katılıyorum…Zeytincim baktıki kardeşi artık onunla oynayabilir o da kendisini onunla büyüyecek şekilde vücutlandırıp geri gelmişş….
basakcım küçük burun cooook tatlı cıkmıs en kısa zamanda bulusmak ve hep beraber “cıldırmak:)” uzere opuyorum